Aller au contenu

Brouillon:Jugement du prophète David (a) entre deux frères

Ajouter des liens
De wikishia

قضاوت داوود میان دو برادر از داستان‌های قرآنی است. در این داستان، یکی از برادران به حضرت داوود(ع) شکایت می‌کند که برادرش ۹۹ گوسفند ماده دارد و او تنها یک گوسفند ماده[1] (میش[2]) و برادرش می‌خواهد همان یک گوسفند را نیز بگیرد.[3] شاکی از داوود(ع) درخواست می‌کند قضاوتی بدون ظلم انجام شود.[4] داوود(ع) پس از شنیدن سخنان شاکی، حکم را علیه طرف دیگر صادر می‌کند[5] بدون اینکه دفاعِ او را بشنود یا شاهدی بخواهد[6] و عمل طرف دوم را ظلم می‌داند.[7] این داستان در سوره ص نقل شده است.[8]

Jugement du prophète David (a) entre deux frères (en arabe : قضاء النبي داود ع بين أخوين) fait partie des récits coraniques. Dans cette histoire, l’un des deux frères se plaint auprès du prophète David (a) que son frère possède quatre-vingt-dix-neuf brebis, tandis que lui n’en possède qu’une seule(((1))) (une brebis femelle),(((2))) et que son frère veut également s’emparer de cette unique brebis.(((3))) Le plaignant demande à David (a) de rendre un jugement sans injustice.(((4))) Après avoir entendu les paroles du plaignant, David (a) prononce un jugement contre l’autre partie(((5))) sans entendre sa défense ou demander de témoin,(((6))) et il considère l’acte du second frère comme une injustice.(((7))) Ce récit est mentionné dans la sourate Sâd.(((8)))

برخی مفسران می‌گویند این درخواست زمانی رخ داد که داوود(ع) در حال عبادت بود[9] و افرادی ناگهانی[10] نزد او آمدند.[11] ورود ناگهانی، حتی با وجود نگهبانان،[12] موجب وحشت داوود(ع) شد[13] و باعث شد در قضاوت عجله کند و نتواند موضوع را کامل بررسی کند.[14] برخی مفسران براساس شواهدی از آیه، معتقدند افرادی که نزد داوود(ع) آمدند دو گروه بودند، نه دو نفر.[15] مفسران درباره هویت افرادی که نزد داوود آمدند اختلاف نظر دارند؛ سید محمدحسین فضل‌الله آنان را فرشته[16] و مَغنیه[17] انسان می‌داند و شیخ طوسی ظاهر آیه را انسان بودن آنان می‌داند.[18]

Certains exégètes du Coran affirment que cette requête eut lieu alors que le prophète David (a) était en prière,(((9))) lorsque des personnes arrivèrent soudainement(((10))) auprès de lui.(((11)) Leur entrée inattendue, malgré la présence de gardes,(((12))) provoqua la frayeur de David (a)(((13))) et le conduisit à se hâter dans son jugement, sans pouvoir examiner l’affaire de manière complète.(((14))) Certains exégètes, se fondant sur des indices tirés du verset, estiment que ceux qui vinrent auprès de David (a) formaient deux groupes et non pas deux individus.(((15))) Les exégètes du Coran divergent quant à l’identité de ces personnes : Sayyid Muhammad Husayn Fadl Allâh les considère comme des anges,((16))) tandis que Al-Maghnîyya(((17))) les considère comme des êtres humains, et cheikh at-Tûsî estime également que le sens apparent du verset indique qu’il s’agissait d’êtres humains.(((18)))

خطای داوود(ع)، کوتاهی در رعایت آداب قضاوت بوده است؛[19] در قضاوت باید سخنان هر دو طرف شنیده شود، اما او بدون شنیدن سخن طرف دوم، او را متهم کرد.[20] فخر رازی احتمال داده که حکم داوود مشروط بر صداقت فرد اول و ظلم طرف دوم بوده است.[21] برخی مفسران عمل داوود را ترک اولیٰ دانسته‌اند نه گناه[22] زیرا پیامبران، معصوم هستند و گناه نمی‌کنند.[23] به همین دلیل، داوود پس از آن از خدا آمرزش خواست[24] و خداوند او را مشمول عفو خود قرار داد.[25]

L’erreur du prophète David (a) aurait consisté en une négligence dans l’observance des règles du jugement(((19))) ; en effet, dans tout jugement, il devrait entendre les propos des deux parties, or il accusa la seconde sans écouter sa défense.(((20))) Al-Fakhr ar-Râdî avança l’hypothèse que le jugement de David (a) était conditionné par la véracité du premier partie et par l’injustice supposée de la seconde partie.(((21))) Certains exégètes du Coran ont considéré l’acte de David (a) non pas comme un péché, mais comme un Tark al-Awlâ (abandon de ce qui est préférable),(((22))) car les prophètes (a) sont infaillibles et ne commettent pas de péché.(((23))) C’est pour cette raison que David (a) demanda ensuite pardon à Dieu,(((24))) et que Dieu l’inclut dans Son pardon.(((25)))

سید محمدحسین فضل‌الله این حادثه تمثیلی برای آماده کردن داوود در قضاوت‌های آینده دانسته است. بر این اساس گناهی رخ نداده و توبه او صرفاً نشانه خضوع در برابر خدا بوده است.[26]

Sayyid Muhammad Husayn Fadl Allâh considère que cet événement était une parabole destinée à préparer David (a) à ses futurs jugements. Selon cette interprétation, aucun péché n’a été commis et son repentir était simplement un signe d’humilité devant Dieu.(((26)))

قضاوت داوود(ع)، به عنوان آزمونی برای او شناخته شده است،[27] زیرا پیش از آن حِکمت و فصل‌الخطابی[28](خطابی که میان حق و باطل فاصله می‌اندازد[29]) به او داده شده بود.[30] از امام رضا(ع) نقل شده که داوود گمان می‌کرد کسی از او عالم‌تر نیست و خداوند او را در این قضاوت امتحان کرد.[31] از امام صادق(ع) نیز نقل شده که امام مهدی پس از ظهور مانند داوود، در میان مردم قضاوت خواهد کرد.[32]

Le jugement du prophète David (a) est considéré comme une épreuve pour lui,(((27))) car auparavant la sagesse et parole définitif lui avaient été accordés(((28))) (c’est-à-dire un discours qui distingue clairement entre le vrai et le faux).(((29 30))))

Il est rapporté de l’Imam ar-Ridâ (a) que David (a) pensait que nul n’était plus savant que lui, et que Dieu l’éprouva à travers ce jugement.(((31)))

Il est également rapporté de l’Imam as-Sâdiq (a) que l’Imam al-Mahdi (a), après sa Parousie, jugera parmi les gens à la manière du prophète David (a).(((32))) Il juge également comme David (a) et ne demande ni témoin ni preuve, car n’en a pas besoin.]

  1. ↑ طباطبائی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۱۷، ص۱۹۲.
  2. ↑ حسینی همدانی، انوار درخشان، ۱۴۰۴ق، ج۱۴، ص۱۰۹.
  3. ↑ حسینی همدانی، انوار درخشان، ۱۴۰۴ق، ج۱۴، ص۱۰۹.
  4. ↑ طباطبائی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۱۷، ص۱۹۲؛ مدرسی، من هدی القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۱۱، ص۳۳۹.
  5. ↑ شیرازی، تبیین القرآن، ۱۴۲۳ق، ص۴۶۶.
  6. ↑ مدرسی، من هدی القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۱۱، ص۳۴۰.
  7. ↑ سوره ص، آیه ۲۴.
  8. ↑ سوره ص، آیات ۲۱ - ۲۵.
  9. ↑ مغنیه، تفسیر الکاشف، ۱۴۲۴ق، ج۶، ص۳۷۲.
  10. ↑ فضل‌الله، تفسیر من وحی القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۱۹، ص۲۴۶.
  11. ↑ حسینی شیرازی، تبیین القرآن، ۱۴۲۳ق، ص۴۶۶.
  12. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۹، ص۲۴۵.
  13. ↑ فضل‌الله، تفسیر من وحی القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۱۹، ص۲۴۶.
  14. ↑ حسینی شیرازی، تبیین القرآن، ۱۴۲۳ق، ص۴۶۶.
  15. ↑ شیخ طوسی، التبیان، بیروت، ج۸، ص۵۵۱؛ طیب، أطیب البیان، ۱۳۷۸ش، ج۱۱، ص۲۳۱.
  16. ↑ فضل‌الله، تفسیر من وحی القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۱۹، ص۲۴۹.
  17. ↑ مغنیه، تفسیر الکاشف، ۱۴۲۴ق، ج۶، ص۳۷۳.
  18. ↑ شیخ طوسی، التبیان، بیروت، ج۸، ص۵۵۲.
  19. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۹، ص۲۴۸.
  20. ↑ شیخ طوسی، التبیان، بیروت، ج۸، ص۵۵۳.
  21. ↑ فخر رازی، مفاتیح الغیب، ۱۴۲۰ق، ج۲۶، ص۳۸۴.
  22. ↑ طیب، أطیب البیان، ۱۳۷۸ش، ج۱۱، ص۲۳۵.
  23. ↑ طباطبائی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۱۷، ص۱۹۴.
  24. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۹، ص۲۴۸.
  25. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۹، ص۲۴۹.
  26. ↑ فضل‌الله، تفسیر من وحی القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۱۹، ص۲۴۹.
  27. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱۹، ص۲۴۴.
  28. ↑ سوره ص، آیه ۲۰.
  29. ↑ شیرازی، تبیین القرآن، ۱۴۲۳ق، ص۴۶۶.
  30. ↑ قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۳ش، ج۱۰، ص۹۳.
  31. ↑ قمی، تفسیر القمی، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۲۳۳.
  32. ↑ کلینی، الکافی، ۱۴۲۹ق، ج۲، ص۶۳۲.
Récupérée de "https://fr.wikishia.net/w/index.php?title=Brouillon:Jugement_du_prophète_David_(a)_entre_deux_frères&oldid=99834"