Aller au contenu

Brouillon:Tawqî‘ Amma al-Hawâdith al-Wâqi‘a

Ajouter des liens
De wikishia

توقیع اَمَّا الحَوَادِثُ الوَاقِعَه، نامه‌ای از امام مهدی(ع) که در پاسخ پرسش‌های اسحاق بن یعقوب صادر شده و به‌عنوان یکی از ادله اثبات ولایت فقیه مورد استناد قرار می‌گیرد.

Tawqî‘ Amma al-Hawâdith al-Wâqi‘a (en arabe : توقيع أما الحوادث الواقعة) est une lettre de l’Imam al-Mahdi (a) adressée en réponse aux questions d’Ishâq b. Ya‘qûb. Ce document est cité comme l’une des preuves en faveur de la doctrine de la Wilâyat al-Faqîh.

در این توقیع، امام مهدی راویان حدیث را حجت خود معرفی کرده و از شیعیان خواسته شده تا در حوادث و پیشامدها به آنان مراجعه کنند. مراد از رُواةِ حَدِيثِنَا را فقیهانی می‌دانند که توانایی استنباط احکام شرعی و نیز رهبری جامعه را دارند.

Dans ce Tawqî‘, l’Imam al-Mahdi (a) désigne les narrateurs et rapporteurs de hadith comme ses arguments et exhorte les chiites à se tourner vers eux en cas d’événements ou de situations imprévues. Les « narrateurs de nos hadiths » sont interprétés comme des juristes capables de déduire les préceptes de la religion et de diriger la société.

اسحاق بن یعقوب در منابع رجالی به صراحت توثیق نشده، اما قرائنی مانند نقل آن توسط محدثانی چون کُلینی، شیخ صدوق و شیخ طوسی، محتوای توقیع و سلام خاص امام مهدی به اسحاق در آن، بر وثاقت او دلالت دارند.

Bien que Ishâq b. Ya‘qûb n’a pas été explicitement considéré comme digne de confiance dans les sources biographiques, plusieurs indices soutiennent sa fiabilité, y compris la transmission de ce Tawqî‘ par des spécialistes de hadith tels que cheikh al-Kulaynî, cheikh as-Sadûq et cheikh at-Tûsî, ainsi que le salut spécifique de l’Imam al-Mahdi (a) à Ishâq mentionné dans le document.

جایگاه و اهمیت

توقیع اَمَّا الحَوادِثُ الواقِعَه از ادله روایی در اثبات ولایت فقیه به شمار می‌رود.[1] این توقیع پاسخی از سوی امام مهدی(ع) به نامه اسحاق بن یعقوب است که توسط محمد بن عثمان عَمْری از نُوّاب اربعه به امام رسیده بود.[2] محدثانی مانند شیخ صدوق در کمال‌الدین[3] و شیخ طوسی در الغیبه[4] آن را به نقل از کلینی نقل کرده‌اند.

Position et importance du Tawqî‘ Le Tawqī‘ Amma al-Hawâdith al-Wâqi‘a est considéré comme l’une des preuves de hadith en faveur de la Wilâyat al-Faqîh.(((1))) Il s’agit d’une réponse de l’Imam al-Mahdi (a) à la lettre d’Ishâq b. Ya‘qûb, transmise par Muhammad b. Uthman al-‘Amrî, l’un des Quatre représentants auprès de l’Imam (a).(((2))) Le Tawqī‘ est cité par des spécialistes de hadith tels que cheikh as-Sadûq dans le livre « Kamâl ad-Dîn »(((3))) et cheikh at-Tûsî dans le livre « al-Ghaybah »,(((4))) d’après la transmission de cheikh al-Kulaynî.

Modèle:نقل قول دوقلو

Texte du Tawqî‘ « Quant à ce que tu as demandé, que Dieu te guide et te confirme … Quant aux événements qui surviennent, reportez-vous à nos narrateurs de hadith, car ils sont mon argument sur vous et je suis l’Argument de Dieu sur eux … Que la paix soit sur toi, ô Ishâq b. Ya‘qûb, et sur ceux qui suivent la guidance. »(((5)))

مستندی برای اثبات ولایت فقیه

به این توقیع برای اثبات ولایت فقیه در عصر غیبت استناد شده است.

Documentaire pour la Wilâyat al-Faqîh Ce Tawqî‘ est cité pour établir la Wilâyat al-Faqîh pendant l’époque de l’Occultation.

استدلال به الحوادث الواقعه

به گفته شیخ انصاری، منظور از «حوادث واقعه» تنها مسائل شرعی فردی نیست، بلکه همه رویدادها و اموری است که از دیدگاه عقل، عرف و شرع، مراجعه به رئیس و زعیم جامعه در آنها لازم است. دلیل این شمولیت آن است که لزوم مراجعه به فقها برای فهم احکام شرعی، امری بدیهی بوده و نیاز به پرسش و پاسخ نداشته است. بنابراین امام مهدی(ع) با این بیان، فقیهان را به عنوان مرجع در امور حکمرانی و اداره جامعه منصوب کرده است.[5] همچنین با توجه به مطلق بودن پاسخ امام مهدی(ع) و عدم وجود قید در آن، محدود کردن دایره شمول این دستور به حوادث خاصی که در سؤال راوی مطرح بوده، رد شده است.[6]

Ce Tawqî‘ en tant qu’une preuve Selon cheikh al-Ansârî, l’expression « événements survenus » ne se limite pas aux questions individuelles de fiqh, mais englobe tous les événements et situations pour lesquels, selon la raison, la coutume et la loi religieuse, il est nécessaire de se référer au chef ou au dirigeant de la communauté.

La raison de cette portée étendue est que la nécessité de consulter les juristes pour comprendre les préceptes religieuses était considérée comme évidente et ne nécessitait pas de question-réponse spécifique. Ainsi, l’Imam al-Mahdi (a) désigne par ce texte les mujtahid et les juristes comme référents pour la gouvernance et l’administration de la société.(((6))) De plus, étant donné le caractère général de la réponse de l’Imam (a) et l’absence de restriction explicite, limiter l’application de cette instruction aux seuls événements mentionnés dans la question du narrateur est rejeté.(((7)))

استدلال به فَإِنَّهُمْ حُجَّتي عَلَيْكُمْ

عبارت فانهم حجتی علیکم بر نقش مدیریتی و ولایی فقیهان دلالت دارد.[7] حجت‌بودن معصوم منحصر به بیان احکام شرعی نیست، بلکه در تمامی عرصه‌هایی است که امام معصوم(ع) به عنوان حجت الهی ولایت دارد فقیه نیز به تبع آن، حجت و ولی امر محسوب می‌شود[8] و همان‌گونه که مراجعه به ائمه(ع) در امور اجتماعی و حکومتی لازم است، رجوع به فقها در این امور نیز واجب بوده و تخلف از دستورات آنان، موجب احتجاج الهی خواهد بود.[9]

Terme « car ils sont mon argument sur vous » L’expression « car ils sont mon argument sur vous » indique le rôle de direction et l’autorité des juristes qualifiés.(((8))) Ce que l’Imam infaillible (s) est l’Argument divin sur les gens ne se limite pas à l’énonciation des préceptes de la religion, mais s’étend à tous les domaines où l’Imam (a) possède la Wilâya et l’autorité divine. Par conséquent, le juriste qualifié est également considéré comme argument dans ces domaines.(((9))) Ainsi, tout comme il est obligatoire de se référer à l’Imam (a) pour les affaires sociales et gouvernementales, la consultation des juristes est également obligatoire, et le non-respect de leurs directives constitue un motif de responsabilité devant Dieu.(((10)))

مراد از رُواةِ حَدیثِنا

منظور از رُواةِ حَدیثِنا در این توقیع را فقیهانی می‌دانند که توانایی استنباط حکم شرعی را از متون روایی را دارند نه راوی که صرفا روایات را نقل می‌کند.[10]

Sens de « narrateurs de hadith » Dans ce Tawqî‘, l’expression « narrateurs de hadith » désigne les juristes capables de déduire les préceptes de la religion à partir du Coran et des hadiths des Ahl al-Bayt (a), et non simplement les narrateurs qui se contentent de transmettre les hadiths.(((11)))

آیا اسحاق بن یعقوب وثاقت دارد؟

اسحاق بن یعقوب در منابع رجالی به صورت صریح توثیق نشده است.[11] سید کاظم حائری در کتاب ولایة الامر فی عصر الغیبة با استناد به رفتار عصر غیبت صغریٰ، نقل کُلینی را دلیلی بر وثاقت اسحاق می‌داند. او استدلال می‌کند که ادعای دریافت توقیع در آن دوران حساس، تنها از سوی یک فرد بسیار موثق یا یک فرد بسیار فاسق ممکن بود و با توجه به اینکه محدثی مانند کلینی که محدثی دقیق و هم‌عصر این بوده این روایت را نقل کرده، احتمال فسق و جعل از نگاه او پنهان نمی‌ماند.[12]

Fiabilité d’Ishâq b. Ya‘qûb Ishâq b. Ya‘qûb n’a pas été explicitement authentifié dans les sources biographiques.(((12))) Cependant, Sayyid Kâzim Hâ’irî dans le livre « Wilâyat al-Amr fī ‘Asr al-Ghayba » s’appuie sur les pratiques de la période de la petite Occultation pour soutenir la fiabilité d’Ishâq. Il argue que recevoir un Tawqî‘ et une lettre à cette époque critique n’aurait été possible que par une personne très digne de confiance ou très corrompue, et que le fait qu’al-Kulaynî, un spécialiste de hadith précis et contemporain, ait transmis ce rapport rend peu probable toute falsification ou corruption non détectée.(((14)))

همچنین شواهد درونی توقیع،[13] مانند دلالت مضمون توقیع[14] و دعاهای امام مهدی به اسحاق مانند «أَرْشَدَكَ اللَّهُ وَ ثَبَّتَكَ» و «وَ السَّلَامُ عَلَيْكَ...» دلیلی بر تأیید او توسط امام مهدی محسوب می‌شود.[15] محتوای سؤالات مطرح‌شده از سوی اسحاق و نقل آنها توسط شیخ طوسی را نیز نشان‌دهنده جایگاه علمی او می‌دانند.[16]

De plus, les indices internes du Tawqî‘,(((15))) tels que le contenu du texte(((16))) et les invocations de l’Imam al-Mahdi à Ishâq sont considérés comme des confirmations de sa fiabilité.(((17))) Les questions posées par Ishâq et leur transmission par une grande personnalité comme cheikh at-Tûsî indiquent également son niveau scientifique élevé.(((18)))

سکوت برخی از عالمان فقه و اصول مانند شیخ انصاری، محقق اصفهانی و میرزای نائینی در مورد وثاقت او، و توصیف آیت‌الله خوئی که او را از «اجلای علما» دانسته،[17] به عنوان قرائن و مؤید اعتبار راوی تلقی می‌گردند.Modèle:مدرک

Le silence de certains savants de fiqh et d’Usûl, comme cheikh al-Ansârî, al-Muhaqqiq al-Isfahânî et Mirza Nâ’înî, ainsi que la description de l’Ayatollah Khû’î en le considérant parmi les « plus éminents savants », sont interprétés comme des preuves indirectes de sa crédibilité.(((19)))

چرا توقیع در الکافی نقل نشده است؟

کلینی این توقیع را در الکافی نقل نکرده است و همین مسئله باعث تردید در انتساب آن به او شده است.[18] سید کاظم حائری بر این باور است که کتاب الکافی برای عموم مردم نوشته شده بود و ذکر صریح نام راوی و نائب خاص امام در آن—با توجه به جو خفقان و تقیه—می‌توانست خطرات امنیتی برای وکلا و شبکه ارتباطی امام به دنبال داشته باشد. همچنین احتمال می‌رود این توقیع پس از تألیف الکافی به دست کلینی رسیده باشد.[19]

Pourquoi le Tawqî‘ n’a-t-il pas été rapporté dans le livre al-Kâfî ? Al-Kulaynî n’a pas inclus ce Tawqî‘ dans son livre de hadith, al-Kâfî, ce qui a suscité des doutes quant à son attribution.(((20))) Selon Sayyid Kâzim Hâ’irī, al-Kâfî était destiné au grand public, et mentionner explicitement le nom d’un narrateur ou le représentant particulier de l’Imam al-Mahdi (a), dans le contexte de répression et d’at-Taqîyya de ce temps-là, aurait pu représenter un risque sécuritaire pour les délégués et le réseau de communication de l’Imam (a). Il est également possible que ce Tawqî‘ soit parvenu à cheikh al-Kulaynî après la rédaction d’al-Kâfî.(((21)))

همچنین گفته شده از آنجا که توقیع مشتمل بر مطالب فقهی نبوده، کلینی آن را در الکافی ذکر نکرده است. البته کلینی، کتابی با عنوان الرسائل داشته که ویژه گردآوری نامه‌ها و توقیعات ائمه(ع) بوده است و نقل توقیع در این کتاب مناسب‌تر است تا الکافی از این رو محتمل است که او این توقیع را در آن کتاب ذکر کرده باشد.[20]

De plus, comme ce Tawqî‘ ne contenait pas de questions de fiqh, al-Kulaynî ne l’a pas inclus dans al-Kâfî. Aussi, il possédait un autre ouvrage intitulé « ar-Rasâ’il » (les lettres), dédié à la compilation des lettres et des Tawqî‘ des Imams (a), ce qui rend plus approprié le fait de rapporter ce Tawqî‘ dans ce livre plutôt que dans al-Kâfî. Il est donc probable qu’il ait mentionné ce Tawqîʿ dans cet ouvrage.(((22)))

  1. ↑ شیخ انصاری، کتاب المکاسب، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۵۵۵؛ امام خمینی، کتاب البیع، ۱۴۲۱ق، ج۲، ص۶۳۵.
  2. ↑ صدوق، کمال‌الدین، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۴۸۳-۴۸۵؛ طوسی، الغیبه، ۱۴۱۱ق، ص۲۹۰-۲۹۱.
  3. ↑ صدوق، کمال‌الدین، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۴۸۳-۴۸۵.
  4. ↑ طوسی، الغیبه، ۱۴۱۱ق، ص۲۹۰-۲۹۱.
  5. ↑ شیخ انصاری، کتاب المکاسب، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۵۵۵-۵۵۶.
  6. ↑ منتظری، دراسات فی ولایة الفقیه، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۴۸۱.
  7. ↑ شیخ انصاری، کتاب المکاسب، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۵۵۵-۵۵۶.
  8. ↑ امام خمینی، کتاب البیع، ۱۴۲۱ق، ج۲، ص۶۳۶؛ مؤمن قمی، الولایة الالهیه، ۱۴۲۵ق، ج۳، ص۴۰۲.
  9. ↑ امام خمینی، ولایت فقیه، ۱۳۸۱ش، ص۸۰-۸۲.
  10. ↑ منتظری، دراسات فی ولایة الفقیه، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۴۷۹.
  11. ↑ طباطبایی قمی، دراساتنا من الفقه الجعفری، ۱۴۰۰ق، ج۳، ص۱۱۱؛ خویی، موسوعة الامام الخویی، ج۲۲، ص۸۲.
  12. ↑ حائری، ولایة الامر فی عصر الغیبه، ۱۴۱۳ق، ص۱۰۰-۱۰۱.
  13. ↑ حسینی شاهرودی، کتاب الحج، ۱۳۸۱ق، ج۳، ص۳۹۴.
  14. ↑ مامقانی، تنقیح المقال، ۱۴۳۱ق، ج۹، ص۲۲۸.
  15. ↑ مؤمن قمی، الولایة الالهیه، ۱۴۲۵ق، ج۳، ص۴۰۰.
  16. ↑ مدرسی یزدی، آفاق ولایت، ۱۴۰۳ش، ج۲، ۱۶۳.
  17. ↑ خویی، مصباح الفقاهه، ۱۳۶۸ش، ج۵، ص۴۸.
  18. ↑ منتظری، دراسات فی ولایة الفقیه، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۴۷۹.
  19. ↑ حائری، ولایة الامر فی عصر الغیبه، ۱۴۱۳ق، ص۱۰۳.
  20. ↑ شقیر، «پژوهشی درباره توقیع شریف امام زمان (ع) به اسحاق بن یعقوب»، مجله فقه اهل بیت(ع)».
Récupérée de "https://fr.wikishia.net/w/index.php?title=Brouillon:Tawqî‘_Amma_al-Hawâdith_al-Wâqi‘a&oldid=99832"