Aller au contenu

Brouillon:Verset 144 de la sourate Âl ‘Imrân

Ajouter des liens
De wikishia

آیه ۱۴۴ سوره آل‌عمران، پیامبر اسلام را فقط فرستاده‌ای از جانب خدا معرفی می‌کند که با مرگ او مسلمانان نباید از عقیده خود دست بردارند.[1] در این آیه، ضمن نکوهش کسانی که از اسلام برگشتند، به شاکرین وعده پاداش داده شده است.[2] شاکرین کسانی بودند که پس از شنیدن شایعه شهادت پیامبر(ص) از تلاش دست نکشیدند. به گفته علامه طباطبائی آنان در مسیر ایمان ثابت‌قدم[3] بوده و از شیطان محفوظ هستند.[4]

Verset 144 de la sourate Âl ‘Imrân (en arabe : آية ۱۴۴ من سورة آل‌عمران) présente le Prophète Muhammad (s) seulement comme un messager de la part de Dieu ; avec son décès, les musulmans ne doivent pas abandonner leur foi.(((1))) Dans ce verset, tout en blâmant ceux qui se sont détournés de l’islam, la promesse d'une récompense est donnée aux reconnaissants.(((2))) Les reconnaissants étaient ceux qui n'ont pas cessé leurs efforts après avoir entendu la rumeur du martyre du Prophète (s). Selon ‘Allâma Tabâtabâ’î, ils sont inébranlables sur le chemin de la foi(((3))) et sont protégés de Satan.(((4)))

Modèle:قرآن جدید Modèle:قرآن جدید


وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلَى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ ١٤٤﴾

Muhammad n'est qu'un Prophète (le sceau des Prophètes), [d'autres] Prophètes l'ont précédé. Quoi, s'il meurt ou s'il est tué, retournerez-vous sur vos pas ? Quiconque retourne sur ses pas ne nuit en rien à [la création de] DIEU; mais Dieu donne une récompense à ceux qui [Lui] sont reconnaissants [de Ses bienfaits].


مفسران شیعه[5] و اهل‌سنت[6] معتقدند که شأن نزول این آیه مربوط به کسانی است که پس از شنیدن شایعه شهادت حضرت محمد(ص) در جنگ احد از دین اسلام برگشتند. علامه طباطبائی نیز سیاق آیه را دلیلی بر این شأن نزول می‌داند.[7] بااین‌حال، سید عبدالحسین طیب این آیه، به برخی از حوادث پس از رحلت پیامبر(ص) و ماجرای جانشینی وی اشاره دارد.[8] در تفسیر عیاشی نقل شده که امام علی(ع) در جنگ جمل فرمود که خدا هیچ پیامبری را قبض روح نکرد، مگر این که در میان مردم، کسی بر سیره و سنّت او هدایت می‌کرده است. سپس این آیه را قرائت نمود.[9]

Les exégètes du Coran chiites(((5))) et sunnites(((6))) croient que la circonstance de la révélation de ce verset concerne ceux qui se sont détournés de la religion de l’islam après avoir entendu la rumeur du martyre de Muhammad lors de la bataille d’Uhud. ‘Allâma Tabâtabâ’î considère également le contexte du verset comme une preuve de cette circonstance de révélation.(((7))) Cependant, Sayyid Abd al-Husayn Tayyib estime que ce verset fait référence à certains événements survenus après le décès du Prophète Muhammad (s) et à l'affaire de sa succession.(((8))) Dans le livre « Tafsîr al-Ayyâchî », il est rapporté que l’Imam Ali (a) a déclaré lors de la bataille d'al-Jamal que Dieu n'a repris l'âme d'aucun prophète sans qu'il y ait parmi les gens quelqu'un pour guider selon sa sira et sa sunna. Il a ensuite récité ce verset(((9))) ; faire référence au fait que chaque prophète a un successeur qui guide les gens après lui.


در جنگ احد، عمرو بن قمیئه سنگی به سمت پیامبر(ص) پرتاب کرد که به ایشان آسیب وارد نمود. مصعب بن عمیر که شبیه پیامبر بود به شهادت رسید و دشمن گمان کرد پیامبر(ص) شهید شده است. این شایعه موجب تزلزل در صفوف مسلمانان شد و عده‌ای از میدان جنگ فرار کردند، اما افرادی چون امام علی(ع) و اَبودُجانه مقاومت کردند.[10] پس از آنکه مشخص شد که پیامبر(ص) زنده است، آیه نازل شد و فرارکنندگان را نکوهش و استقامت‌کنندگان را تشویق کرد.[11]

Lors de la bataille d’Uhud, Mus‘ab b. ‘Umayr, qui ressemblait au Prophète (s), est tombé en martyr et l’ennemi a cru que le Prophète avait été tué. Cette rumeur a provoqué une instabilité dans les rangs des musulmans et certains ont fui le champ de bataille, mais des personnes comme le Commandeur des croyants Ali (a) et Abû Dujâna ont résisté.(((10))) Après qu'il a été devenu clair que le Messager de Dieu (s) était vivant, le verset fut révélé, blâmant les fuyards et encourageant ceux qui avaient fait preuve de fermeté.(((11)))

از دیدگاه بسیاری از مفسران شیعه، جمله «انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ» به معنای بازگشت از دین اسلام[12] پس از شایعه کشته‌شدن پیامبر(ص) است.[13] فخر رازی از اهل‌سنت این نظر را تأیید کرده است.[14] برخی مفسران شیعه و سنی، «انْقَلَبْتُمْ»[15] را هم به معنای ترک توحید و هم ترک جهاد دانسته‌اند.[16] محمدهادی معرفت نیز این جمله را به معنای احساس پایان دین اسلام، پس از وفات پیامبر(ص) می‌داند.[17] طیب این ارتداد را با اضطراب در انتخاب وصی پس از پیامبر مرتبط می‌داند.[18]

Selon le point de vue de nombreux exégètes du Coran chiites, la phrase « انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ » signifie retournerez-vous sur vos pas(((12))) après la rumeur du décès du Prophète.(((13))) Fakhr ad-Dîn ar-Râzî, parmi les savants sunnites, a confirmé cette opinion.(((14))) Certains exégètes coraniques chiites et sunnites ont considéré « انْقَلَبْتُمْ »انْقَلَبْتُمْ (((15))) (retournerez-vous) à la fois comme l'abandon du Monothéisme et l'abandon du djihad.(((16))) Muhammad Hâdî Ma‘rifat, l’un des savants chiites, considère également cette phrase comme le sentiment de la fin de la religion de l’islam après le décès du Prophète Muhammad (s).(((17))) Certains lient cette apostasie à l'anxiété concernant le choix du successeur après l’Envoyé d’Allah Muhammad (s).(((18)))

مکارم شیرازی این آیه را درسی برای مسلمانان می‌داند که نباید به فرد یا گروه خاصی تکیه کنند، بلکه باید اصول و تشکیلات‌محور باشند.[19] علامه طباطبائی نیز تأکید می‌کند که مسلمانان نباید بقای دین را به زنده بودن پیامبر گره بزنند.[20]

L’Ayatollah Makârim Shîrâzî considère ce verset comme une leçon pour les musulmans, indiquant qu'ils ne doivent pas s'appuyer sur une personne ou un groupe spécifique, mais qu'ils doivent être axés sur les principes et l'organisation.(((19))) ‘Allâma Tabâtabâ’î souligne également que les musulmans ne doivent pas lier la survie de la religion à la vie du Prophète (s).(((20)))

  1. ↑ طبرسی، مجمع البيان، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۸۵۰.
  2. ↑ اشکوری، تفسير شريف لاهيجى، ۱۳۷۳ش، ج۱، ص۳۸۵؛ طباطبایی، المیزان، ۱۳۵۰-۱۳۵۳ق، ج۴، ص۳۸؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱-۱۳۷۴ش، ج۳، ص۱۱۷؛ معرفت، التفسیر الاثری الجامع، ۱۳۸۷ش، ج۹، ص۱۰۷؛ فخر رازی، التفسیر الکبیر، ۱۴۲۰ق، ج۹، ص۳۷۷.
  3. ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۵۰-۱۳۵۳ق، ج۴، ص۳۹-۴۰.
  4. ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۵۰-۱۳۵۳ق، ج۴، ص۳۹.
  5. ↑ قمی،‌ تفسير القمی، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۱۱۹؛ طوسی، التبيان، بیروت،‌ ج۳، ص۶-۷؛ طبرسی، مجمع البيان، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۸۴۸-۸۴۹؛ ابوالفتوح رازی، روض الجنان، ۱۳۷۱ش، ج۵، ص۹۱-۹۴؛ کاشانی، تفسیر کبیر منهج الصادقين، ۱۳۳۶ش، ج۲، ص۳۴۹-۳۵۰؛ جرجانی، تفسیر گازر، ۱۳۳۷ش، ج۲، ص۱۳۰-۱۳۳؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱-۱۳۷۴ش، ج۳، ص۱۱۵؛ مغنیه، التفسير الکاشف، دار الکتاب الاسلامی،‌ ۱۴۲۸ق، ج۲، ص۱۶۹-۱۷۱؛ معرفت، التفسیر الاثری الجامع، ۱۳۸۷ش، ج۹، ص۱۰۷.
  6. ↑ عبده، الاعمال الکاملة، ۱۴۲۷ق، ج۵، ص۱۱۸-۱۱۹؛ بیضاوی، انوار التنزیل، ۱۴۱۸، ج۲، ص۴۱؛ فخر رازی، التفسیر الکبیر، ۱۴۲۰ق، ج۹، ص۳۷۶؛ زمخشری، الکشاف، ۱۴۰۷ق، ج۱، ص۴۲۲-۴۲۳
  7. ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۵۰-۱۳۵۳ق، ج۴، ص۳۷-۳۸.
  8. ↑ طیب، اطیب البیان، ۱۳۷۸ش، ج۳، ص۳۷۵.
  9. ↑ عیاشی، تفسير العيّاشی، ۱۳۸۰ق، ج۱، ص۲۰۰.
  10. ↑ قمی،‌ تفسير القمی، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۱۱۹؛ طوسی، التبيان، بیروت،‌ ج۳، ص۶-۷؛ طبرسی، مجمع البيان، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۸۴۸-۸۴۹؛ ابوالفتوح رازی، روض الجنان، ۱۳۷۱ش، ج۵، ص۹۱-۹۴؛ کاشانی، تفسیر کبیر منهج الصادقين، ۱۳۳۶ش، ج۲، ص۳۴۹-۳۵۰؛ جرجانی، تفسیر گازر، ۱۳۳۷ش، ج۲، ص۱۳۰-۱۳۳؛ طباطبایی، المیزان، ۱۳۵۰-۱۳۵۳ق، ج۴، ص۳۷؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱-۱۳۷۴ش، ج۳، ص۱۱۵؛ مغنیه، التفسير الکاشف، دار الکتاب الاسلامی،‌ ۱۴۲۸ق، ج۲، ص۱۶۹-۱۷۱؛ معرفت، التفسیر الاثری الجامع، ۱۳۸۷ش، ج۹، ص۱۰۷.
  11. ↑ شیخ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۱، ص۸۷؛ شیخ طوسی، الامالی، ۱۴۱۴ق، ص۱۴۳؛ کوفی، تفسير فرات الكوفی، ۱۴۱۰ق، ص۹۵؛ کلینی، الکافی، ۱۳۶۳ش، ج۸، ص۱۱۰؛ شیخ صدوق، الامالی، ۱۳۷۶ش، ص۲۰۰؛ ابن هشام،‌ السیرة النبویة، دار المعرفة، ج۲، ص۱۰۰؛ طبری، تاریخ الطبری، ۱۳۴۶ش، ج۲، ص۵۱۴-۵۱۵؛ زرندی، نظم درر السمطين، ۱۴۲۵ق، ۲۰۰۴م، ص۱۵۳-۱۵۴؛ ابن اثیر، الكامل، ۱۳۸۵ق، ج۲، ص۱۴۸-۱۵۴.
  12. ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۵۰-۱۳۵۳ق، ج۴، ص۳۷.
  13. ↑ مقاتل بن سلیمان، تفسیر مقاتل بن سلیمان، ۱۴۲۳ق، ج۱، ص۳۰۵؛ قمی،‌ تفسير القمی، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۱۱۹؛ طوسی، التبيان، بیروت،‌ ج۳، ص۷؛ طبرسی، مجمع البيان، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۸۵۰؛ ابوالفتوح رازی، روض الجنان، ۱۳۷۱ش، ج۵، ص۹۶؛ فیض کاشانی، تفسير الصافی، ۱۳۷۳ش، ج۱، ص۳۸۷؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱-۱۳۷۴ش، ج۳، ص۱۱۶-۱۱۷.
  14. ↑ فخر رازی، التفسیر الکبیر، ۱۴۲۰ق، ج۹، ص۳۷۷.
  15. ↑ اشکوری، تفسير شريف لاهيجى، ۱۳۷۳ش، ج۱، ص۳۸۴-۳۸۵؛ کاشانی، تفسیر کبیر منهج الصادقين، ۱۳۳۶ش، ج۲، ص۳۵۰-۳۵۱؛ صادقی تهرانی، البلاغ، ۱۳۷۷ش، ص۶۸.
  16. ↑ مغنیه، التفسير الکاشف، دار الکتاب الاسلامی،‌ ۱۴۲۸ق، ج۲، ص۱۷۱؛ عبده، الاعمال الکاملة، ۱۴۲۷ق، ج۵، ص۱۱۸-۱۱۹.
  17. ↑ معرفت، التفسیر الاثری الجامع، ۱۳۸۷ش، ج۹، ص۱۰۷.
  18. ↑ طیب، اطیب البیان، ۱۳۷۸ش، ج۳، ص۳۷۵.
  19. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱-۱۳۷۴ش، ج۳، ص۱۱۶-۱۱۷.
  20. ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۵۰-۱۳۵۳ق، ج۴، ص۳۷.
Récupérée de "https://fr.wikishia.net/w/index.php?title=Brouillon:Verset_144_de_la_sourate_Âl_‘Imrân&oldid=99825"